Soms weet je pas achteraf hoe bepalend een beslissing is geweest. Toen Vidya in 2022 bij Shared Ambition begon, voelde dat als de juiste stap. Niet omdat het de veilige keuze was. Het was een keuze die het best aansloot bij wat ze zocht.
Vidya bevond zich in een periode waarin er op meerdere fronten veel speelde. Zowel privé als professioneel stonden vertrouwde zekerheden onder druk en dienden zich nieuwe vragen aan over werk, de toekomst en wat op dat moment werkelijk belangrijk was.
Zoals veel psychologen pakte ze die zoektocht grondig aan. Ze sprak met professionals binnen en buiten het vakgebied, verkende verschillende organisaties en onderzocht welke omgeving het beste aansloot bij haar ambities en waarden.
Achteraf ziet ze dat ze misschien wel het schoolvoorbeeld was van een cliënt die vooral in de actiestand schiet wanneer het leven ingewikkeld wordt. Analyseren, onderzoeken, plannen, oplossingen zoeken. Het hielp haar vooruit, maar maakte ook duidelijk hoe belangrijk het is om af en toe stil te staan bij wat er werkelijk nodig is.
Hoe meer gesprekken ze voerde, hoe duidelijker het werd: "Toen ik Shared Ambition tegenkwam, viel alles eigenlijk op zijn plek. De inhoud, de manier van werken, de mensen. Ik voelde direct: dit klopt."
Dat betekende niet dat het een vanzelfsprekende keuze was. Integendeel. Het betekende namelijk afscheid nemen van het vertrouwde en kiezen voor een richting: als jonge psycholoog, binnen een franchiseorganisatie, in een omgeving waar nog niet alles vastlag. Juist daarom voelt die beslissing voor haar nog steeds als één van de beste die ze ooit heeft genomen. "Het was één van de grootste risico's die ik ooit heb genomen. En één van de beste beslissingen van mijn leven."
Vrijheid én verbondenheid
Wanneer ze vertelt over haar eerste periode bij Shared Ambition, gaat het opvallend weinig over methodieken of opleidingen. Ze praat vooral over mensen, over collega’s en over het gevoel dat ze niet alles alleen hoeft te doen: "Ik heb altijd gevoeld dat ik hulp mocht vragen." Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar volgens haar is dat juist bijzonder. De vrijheid om onzekerheden uit te spreken, een moeilijke casus te bespreken en kwetsbaarheid te tonen. Het ervaren van veel autonomie, maar je nooit alleen voelen.
Openheid en veiligheid
Wanneer het gesprek naar de toekomst verschuift, komt ze steeds terug bij één thema: sociale steun. Volgens Vidya onderschatten we vaak hoeveel verschil het maakt wanneer mensen zich echt verbonden voelen met anderen. Soms begeleidt ze cliënten waarvan ze denkt: "Als jij meer sociale steun had gehad, had je mij misschien niet nodig gehad."
Dat klinkt eenvoudig, maar er zit een belangrijke gedachte achter. Veel organisaties spreken over psychologische veiligheid. Vidya kiest liever een ander woord. Openheid. Want wanneer mensen durven te delen wat er speelt, ontstaat er ruimte voor begrip, verbinding en steun. En juist dat ziet zij als een belangrijke uitdaging voor de toekomst van werk. Dat gaat niet alleen over goed met elkaar kunnen samenwerken, maar over echt contact maken met elkaar.
Meer mens, niet minder
Vidya maakt zich weinig zorgen over de toekomst van het vak, zelfs niet nu AI steeds slimmer wordt: "ChatGPT kan veel, maar het kan geen voelbare verbinding maken." Volgens haar blijft dat de essentie van menselijke ontwikkeling en moed. Je kunt alle kennis van de wereld hebben, je kunt precies weten wat je zou moeten doen, maar veranderen gebeurt zelden alleen in je hoofd. Het gebeurt in relatie tot anderen; in gesprekken, in verbinding en in de moed om jezelf te laten zien.
Nog niet af
Aan het einde van het gesprek kiest ze twee beelden. Voor het heden een bouwplaats, als metafoor voor een organisatie die in ontwikkeling is, voortdurend bouwt en nieuwe mogelijkheden verkent. Voor de toekomst kiest ze een boekenkast, als symbool voor kennis, perspectieven en alles wat nog ontdekt mag worden.
De kern van haar verhaal zit misschien niet in deze beelden. Het zit in iets wat ze eerder zei: dat mensen het beste tot hun recht komen wanneer ze trouw durven te zijn aan zichzelf. Ook als dat spannend is en ook als anderen het niet begrijpen. Achteraf kan soms blijken dat het nemen van de grootste risico's juist de beslissingen waren die je dichter bij jezelf brachten.
Alsof het precies zo hoort te zijn. Als een vis in het water.
